مبانی عکاسی نجومی: لایت فریم ها

در نهایت نوبت می رسد به لایت فریم ها یا فریم هایی که وظیفه ثبت نور اجرام اعماق آسمان را دارند. در این فریم ها به طور ممتد با نوردهی ثابت که بستگی به “گشودگی دهانه اپتیک” و میزان “تاریکی آسمان” دارد، می پردازیم.

مطالب قبل را مطالع نمایید:

سحابی سر اسب آبی رنگ، این تصویر توسط ۶۹ تک فریم ۳۰۰ ثانیه ای با حساسیت ۱۶۰۰ توسط دوربین کنون EOS6D و لنز کنون EF200 L با گشودگی (دیافراگم) ۴ ثبت شده است. عکس: امیرحسین ابوالفتح
سحابی سر اسب آبی رنگ، این تصویر توسط ۶۹ تک فریم ۳۰۰ ثانیه ای با حساسیت ۱۶۰۰ توسط دوربین کنون EOS6D و لنز کنون EF200 L با گشودگی (دیافراگم) ۴ ثبت شده است. عکس: امیرحسین ابوالفتح
رابطه دیافراگم و نوردهی:

اگر محل عکاسی شما کاملا تاریک و به دور از آلودگی نوری است، به اختصار می توان گفت نوردهی ایده آل برای ثبت اجرام اعماق آسمان به ازای دیافراگم ۴، ۳۰۰ ثانیه است. بدیهی است که در اثر چرخش زمین به دور خودش در این مدت ۳۰۰ ثانیه ای، اجرام سماوی به صورت خط ثبت می شوند. بنابراین داشتن مقر استوایی برای خنثی کردن چرخش زمین الزامی است.

نمونه ای یک سیستم عکاسی نجومی مجهز به مقر استوایی برای خنثی کردن حرکت زمین در تصویر و در کنار نویسنده مقاله، عکس: امیرحسین ابوالفتح
نمونه ای یک سیستم عکاسی نجومی مجهز به مقر استوایی برای خنثی کردن حرکت در کنار نویسنده مقاله، عکس: امیرحسین ابوالفتح
چرا تعدد فریم ها مفید است؟

دنیای دیجیتال مملو است از نویز ها و مهمترین نویز در عکاسی نجومی، Random noise یا Shot noise یا Photon noise است. در واقع فتون نویز ها، ماهیت Data دارند و نه نویز! منشع آنها نورهای پراکنده و کمی است که از اجرام بسیار کم نور آسمان به سمت دوربین ما می آیند و ما می توانیم به ۲ روش آنها را ثبت کنیم:

روش اول: نوردهی های بسیار طولانی. در این روش می توان برای ثبت یک عکس با نوردهی ۵ ساعت، از یک فریم ۵ ساعته استفاده کنیم اما محدودیت ها باعث عدم عملی شدن این روش می شوند. در زیر به محدودیت ها اشاره می کنم:

  • Read out نویز به شدت افزایش پیدا می کند.
  • نور زمینه آسمان به نور عکس غالب شده و تصویر کنتراست نخواهد داشت.
  • تغییر دما در طول عکاسی از ثبت دارک کیورنت نویز ثابت جلوگیری می کند.

به دلایل بالا این روش غیرعملی خواهد بود!

روش دوم: اگر فتون های نور را باران در حال بارش فرض کنیم، می توانیم برای جمع آوری ۵ لیتر آب، از ظروف کوچکتر استفاده کنیم و هر دفعه که ظرف کوچکتر پر می شود، آن را در ظرف ۵ لیتری سر ریز کنیم تا در نهایت به ۵ لیتر آب برسیم. از همین قاعده و فن در عکاسی نجومی استفاده می کنیم تا بتوانیم در عمل به نتیجه نوردهی ۵ ساعته خود برسیم. بنابراین با ترکیب قاعده “باران” و “حداکثر نوردهی ایده آل بر مبنای گشودگی” برای ۵ ساعت نوردهی در مثال بالا می توان از ۶۰ فریم نوردهی ۳۰۰ ثانیه ای به جای یک نوردهی ۵ ساعته استفاده کرد. این روش دارای مزایای مهمی است:

  • Read out نویز در سطح ۵ درصد می ماند و بیشتر نمی شود.
  • نور زمینه آسمان فرصت ثبت ندارد.
  • دارک کیورنت نویز دارای ساختاری ثابت است و به راحتی توسط دارک فریم حذف می شود.
  • اگر باتری در میانه مراحل تمام شد، تمام تلاش از بین نمی رود.
۳۲ تک فریم ۳۰۰ ثانیه ای از کهکشانهای M81 و M82 در محیط نرم افزار PixInsight. مجموع فریم ها معادل یک نوردهی ۱۶۰ دقیقه ای خواهد بود. عکس: امیرحسین ابوالفتح
۳۲ تک فریم ۳۰۰ ثانیه ای از کهکشانهای M81 و M82 در محیط نرم افزار PixInsight. مجموع فریم ها معادل یک نوردهی ۱۶۰ دقیقه ای خواهد بود. عکس: امیرحسین ابوالفتح
فرمت عکاسی:

با اینکه فرمت عکاسی حرفه ای نجومی FITT است، اما اگر با DSLR ها کار می کنید، قطعا دسترسی به فرمت فیت ندارید اما حتما عکاسی را با فرمت خام RAW دوربین انجام دهید. RAW فایل ها دارای DATA بیشتری یا عبارت واضح تر دارای ADC (Analog to digital converter) بالاتری به نسبت فایل های فشرده JPEG هستند.

برهم نشانی فایل ها:

برهم نشانی لایت فریم ها به منظور ایجاد نوردهی مجموع، کاهش Redout sound و بالابردن Data انجام می شود که در اختصار به این عمل (SNR (Signal to sound ratio یا “نسبت داده ها به پارازیت ها” می گویند.

تک فریم ۳۰۰ ثانیه ای از کهکشانهای M81 و M82 بدون ادیت، به سطح نویز و دیتا در تصویر دقت شود. عکس از امیرحسین ابوالفتح
تک فریم ۳۰۰ ثانیه ای از کهکشانهای M81 و M82 بدون ادیت، به سطح نویز و دیتا در تصویر دقت شود. عکس از امیرحسین ابوالفتح

 

۳۲ فریم ۳۰۰ ثانیه ای معادل ۱۶۰ دقیقه از کهکشانهای M81 و M82 بدون ادیت، به سطح نویز و دیتا در تصویر دقت شود. عکس از امیرحسین ابوالفتح
۳۲ فریم ۳۰۰ ثانیه ای معادل ۱۶۰ دقیقه از کهکشانهای M81 و M82 بدون ادیت، به سطح نویز و دیتا در تصویر دقت شود. عکس از امیرحسین ابوالفتح

برهم نشانی فایل ها توسط نرم افزارهای مختلفی انجام می شود که در زیر به تعدادی از آنها اشاره می کنم:

در مقاله بعدی به اختصار روش های برهم نشانی عکس و ادیت ساده عکس نجومی را توضیح خواهم داد…

تصاویر بیشتر از عکاسی نجومی نویسنده را در لینک زیر ببینید:

سایت عکاسی امیرحسین ابوالفتح

 

نکات آموزشی عکاسی از پرندگان

هنگام عکاسی از پرندگان باید اصولی را رعایت کرد تا بتوان عکس هایی زیبا، جذاب و با جزئیات ظریف خلق کرد. با به کار گرفتن مهارت هایتان در عکاسی و البته کمی شانس می توانید عکس های با شکوهی از پرندگان بگیرید. ابزار لازم را با خود به همراه داشته باشید (سه پایه، لنز ماکرو، لرزشگیر لنز). اگر نمی خواهید بعد از جور کردن همه چیز سوژه خود را بترسانید، صبور باشید، دقت کنید و به آهستگی حرکت کنید. اگر به تازگی عکاسی کلوزآپ را آغاز کرده اید، نکاتی که در ادامه مطلب بیان می شوند حتما به کارتان می آیند.

روی چشمانشان فوکوس کن

تنها راه گرفتن کلوزآپ های حرفه ای استفاده از لنزهای ماکرو (از ۵۰ میلیمتر تا ۱۸۰ میلیمتر) یا لنز زوم با قابلیت ماکرو می باشد. اگر لنز، فوکوس دستی داشته باشد بهتر است، چراکه فوکوس اتوماتیک ممکن است به قدر کافی سریع یا خوب عمل نکند. دوربین را روی یک سه پایه قرار دهید تا از لرزش آن جلوگیری کنید. اندازه دریچه دیافراگم را عریض (f/2 – f/8) انتخاب کرده تا عمق میدان (DOF) کمی داشته باشید. در نهایت برای جلب کردن توجه مخاطب به سوژه، روی چشمان پرنده فوکوس کنید.

به پیش زمینه توجه کن

وقتی دارید عکس کلوزآپ خود را ترکیب بندی می کنید، پیش زمینه نقش مهمی را در عکس شما بازی می کند. معمولا یک پیش زمینه تاریک یا رنگ های خنثی می خواهید تا سوژه بیشتر به چشم آید. حالت نورسنجی دوربین را روی نورسنجی نقطه ای تنظیم کرده تا فقط سوژه را نورسنجی کنید نه پیش زمینه را. در غیر این صورت دوربین گول خورده و فکر می کند تصویر تاریک است و عکس را بیش از حد نوردهی می کند.

در حرکت بگیرشان

هیچ چیز جذاب تر از پرنده در حال پرواز نیست. اما اگر دقت نکنید فقط یک صحنه مات را ثبت خواهید کرد. برای ثبت کردن حرکت سریع پرنده باید از سرعت شاتر های سریع و حداقل ۱/۵۰۰ ثانیه استفاده کنید. با بالا بردن سرعت شاتر حرکت بال های پرنده را به خوبی ثبت خواهید کرد. از حالت عکاسی دنباله دار سریع (burst mode) دوربینتان، که عکس ها را سریع و پشت سر هم می گیرد، استفاده کنید.

از رفتارشان عکس بگیر

اگر می خواهید عکس های ویژه ای از پرندگان بگیرید باید صبح زود از خواب برخیزید چراکه آن ها صبح ها فعال تر هستند. صبح زود بیرون بروید و مخفی شوید تا از کارها و عادت های روزانه شان مثل خوردن و … عکس بگیرید. شاید بهتر باشد چند روز بدون اینکه عکس بگیرید فقط آن ها را تماشا کنید تا آمادگی بیشتری پیدا کنید.

مراقب لرزش دوربین باش

در عکاسی ماکرو باید حسابی مراقب بود تا دوربین نلرزد. سوژه را پیدا کرده اید و بی حرکت ایستاده اید تا پرنده نترسد، اما هنوز باید مراقب لرزش دوربین باشید. علاوه بر استفاده کردن از سه پایه، که واقعا ضروری است، دو راه دیگر هم برای جلوگیری از لرزش دوربین توصیه می شوند. اولین راه (و بهترین) استفاده از دکمه شاتر کابلی است (عکس گرفتن بدون نیاز به لمس دوربین). اگر دوربینتان قابلیت قفل آینه را داشته باشد خیلی خوب است، یعنی آینه داخلی دوربین را بالا نگه داشته و با دکمه شاتر کابلی عکس می گیرید. راه حل دوم برای جلوگیری از لرزش دوربین استفاده کردن از تایمر دوربین است. متاسفانه این مورد در عکاسی پرندگان زیاد کاربردی نیست چراکه تاخیر اجازه نمی دهد عکس را لحظه ای که می خواهید بگیرید. عکس شما چند ثانیه پس از فشردن دکمه شاتر گرفته خواهد شد.

دنبال رنگ های پویا بگرد

لنز زوم یا لنزی با فاصله کانونی زیاد به شما کمک می کند تا جزئیات را در عکاسی ماکرو به تصویر بکشید. برای اینکه بتوانید از آن ها عکس بگیرید باید مخفی شوید که کار آسانی هم نیست. برای اینکه رنگ ها را به درستی ثبت کنید لازم است تا تعادل رنگ سفید (WB) را تنظیم کنید. برای پویایی هرچه بیشتر رنگ ها به هنگام تنظیم تعادل رنگ سفید از یک کارت سفید نمونه استفاده کنید. پرندگان معمولا بال های رنگارنگی داشته که باید در ثبت آن ها دقت کرد.

تنظیمات پیشنهادی

پرندگان بسیار سریع بوده، پس باید از بیشترین سرعت شاتر ممکن مثلا ۱/۵۰۰ ثانیه استفاده کرد. با اینکار حتی قادرید که از آن ها حین پرواز عکس بگیرید. اما با افزایش سرعت شاتر به ثبت نور بیشتر و در نتیجه به دریچه دیافراگم بازتر احتیاج خواهید داشت. دریچه دیافراگم عریض نه تنها سرعت بالای شاتر را جبران می کند بلکه باعث ایجاد عمق میدان کمتر و حذف جزئیات غیر ضروری پیش زمینه می شود.

ابزار پیشنهادی

اگر می خواهید عکس های کلوزآب خیلی واضح و شارپی بگیرید باید یک لنز زوم ماکرو داشته باشید. وقتی به طبیعت می روید تا این عکس های ماکرو را بگیرید به این های نیاز پیدا می کنید. یک لنز تله فوتو با حداقل دریچه دیافراگم f/3.5 یا f/4. تک پایه یا سه پایه.

 

منبع: Lenzak

دو افسانه خطرناک در مورد استعداد و تجهیزات عکاسی

دو افسانه فراگیر در دنیای عکاسی وجود دارند که خطر محض اند؛ استعداد و تجهیزات عکاسی. شما احتمالا آنها را شنیده اید. و احتمالا یکی دو بار در دام آنها افتاده اید. فکر میکنم همه ی ما به آنها دچار شده ایم. پس بیایید آنها را بازشان کنیم.

افسانه شماره ۱:

اون عکاس خیلی با استعداده! من هیچ وقت نمی تونم به خوبی اون بشم. و با اندکی تغییر: این خیلی طبیعیه. من اونقدرا خلاق نیستم. هرگز نمی تونم کارهایی مثل بقیه بکنم.

افسانه شماره ۲:

اگر من هم همون وسایل عکاسی را داشته باشم می تونم عکس های عالی بگیرم. و با اندکی تغییر: من نمی تونم اون جوری عکس بگیرم، من فقط یه دوربین ارزان دارم. این خیلی ناراحت کننده است که چه استعدادهای خوبی به علت این افسانه ها خاموش مانده اند. این باور محکم من است که این تصور ها کاملا غلط اند. بیایید در این مورد صحبت کنیم.

استعداد

عکاسی یک رسانه چالش بر انگیز است. خوشبختانه مردم می دانند که عکاسی فقط بیرون رفتن و گرفتن عکس های زیبا نیست. چیز های زیادی برای یادگیری وجود دارند. و هنوز، اگر چه اکثر عکاس ها در دو سال اول عکاسی این واقعیت را درک می کنند، شایعه ی استعداد در حال پخش شدن است. اصطلاح «استعداد» می گوید که آن یک قابلیت طبیعی از بدو تولد است و قابل یادگیری نیست. شما آنرا دارید یا اینکه ندارید. و این یک بهانه دم دست و مناسب شده است. اگر شما احساس کردید که این استعداد را ندارید، خب، پس شما کاری نمی توانید بکنید، پس دلیلی برای تلاش نیست، نه؟ کاملا اشتباه است! دهه هاست در مورد اینکه استعداد وجود دارد یا نه مناظره وجود دارد. ممکن است باشد یا نباشد. در واقع این مهم نیست. استعداد می تواند به افراد در شروع برتری دهد. ولی از آنجا به بعد، تنها چیزی که در عکاسی منجر به موفقیت می شود کلمه ایست که همیشه از آن صحبت می کنیم و با «ت» شروع می شود. بله، درست حدس زدید. تمرین. همه چیز با تمرین به دست می آید.

کمی اطلاعات

بیایید نگاهی به مطالعات روانشناسی بیندازیم که به این سوال پاسخ می دهند: استعداد در مقابل تمرین. یک مطالعه بر روی متخصصان در زمینه های مختلف – از ورزش تا هنر و پزشکی – به دنبال فهمیدن اینکه چه چیزی یک متخصص را اینقدر توانمند کرده است صورت گرفت. یکی از تفاوت های بزرگ در طرز تفکر آنهاست. متخصصان به جزئیات بیشتر توجه می کنند و در مورد روند های فکری خود بیشتر می دانند. خیلی خوب.

اما عجیب ترین چیزی که در این مطالعه وجود داشت این بود که محققان کشف کردند بزرگترین فاکتور پیشرفت آنها استعداد ذاتی نیست، بلکه تمرین بوده که موثر است. در واقع آنها هیچ مدرکی پیدا نکردند که استعداد کاری انجام دهد. تمرین متمرکز کلید موفقیت است. تمرین متمرکز بیشتر از یک تمرین است. این شامل کار بر روی نقاط ضعف است. خیلی از افراد به کارهایی که در آن قوی هستند ادامه می دهند و از کار هایی که در آن ضعیف اند پرهیز می کنند. این راحتتر و جالب تر است. ولی رشد واقعی اینگونه به وجود نمی آید. اصولا، شما به ارزیابی صادقانه توانایی هایتان نیاز دارید تا نقاط ضعفتان را مشخص کنید و روی آنها کار کنید تا پیشرفتشان دهید. مالکوم گلادول، در کتاب خود Outliers، تعداد ساعت هایی که واقعا نیاز است را ارائه می دهد. او تخمین می زند که برای استاد شدن در چیزی ۱۰۰۰۰ ساعت نیاز است. سز گودین این ایده را تشریح می کند. می گوید که بزرگترین عامل مقدار سبقت جویی هاست و اینکه چه قدر جلوتر از دیگران می توانید بروید. عدد ممکن است قابل گفتگو باشد ولی اصل ایده این است که مقدار بسیاری زیادی تمرین صورت بگیرد.

این همان چیزی است که من می گویم. این به سختی آن چیزی که کل این مقاله به نظر می رسد نیست. در واقع کاملا اجرایی و آسان است… شما می توانید در عکاسی به همان خوبی (یا حتی بیشتر) که می خواهید بشوید. حتی اگر بخواهید بهترین در دنیا باشید – می توانید آنرا به دست بیاورید. اما باید بدانید که آن «استعداد» نیست که این کار را میسر می سازد. آن در واقع سخت کوشی، استقامت و اصرار بی پایان و شدید است. برای روزها، ماه ها، یا حتی سال ها، تا جایی که احساس نیاز می کنید باید پیش بروید. در مشکلات، جایی که شما شک می کنید به اینکه چه پیش خواهد آمد، باید پیش بروید. و احتمالا مهمترین آنها، در طول زمان هایی که دوستانتان، خویشانتان و مشتری هایتان به شما می گویند بی استعدادید، شما باید به دنبال ضعف هایتان باشید و پیش بروید. حتی در مقابل افتخارتان ننشینید و همیشه به جلو حرکت کنید.

اگر می خواهید بهترین باشید، می توانید. اما باید واقعا واقعا بخواهید. برای کسانی که آنرا به اندازه کافی نمی خواهند، مذمت استعداد را متوقف کنید. عکاسانی که در جایگاه بالایی هستند واقعا واقعا سخت کوش بوده اند تا به آنجا رسیده اند. این استعداد نیست. فرایند رسیدن به جایگاه های بالا، فداکاری شدید می طلبد. به آن احترام بگذراید. برای همیشه تمرین کنید. همیشه. این قسمت جذاب عکاسی است – رشد و یادگیری همیشگی.

وسایل عکاسی

خب. در مورد استعداد همین ها کافی بود. بیایید نگاهی سریع به افسانه وسایل عکاسی بیندازیم. خوشبختانه در این مورد ما نیاز به گفتگوی زیاد نداریم، چون ایده ای که یک وسیله می تواند عکس های عالی خلق کند خنده دار به نظر می رسد. در واقع منظورم این است، آیا خود دوربین به خودی خود روشن می شود؟ تنظیم می شود؟ و چالش برانگیز تر از همه، کادر بندی مناسب عکاسی را انتخاب می کند؟ در مورد بهترین نور، بهترین زاویه، بهترین فاصله و فاصله کانونی، زمان عکس گرفتن و … تصمیم می گیرد؟ و بعد از آن ساعت و ساعت ها و ساعت ها تمرین می کند تا بهتر شود؟

البته که نه. این کمی توهین به یک عکاس است که یک وسیله خوب دلیل گرفتن عکس های خوب است. فقط چند ساعت طول می کشد تا دفترچه راهنمای یک دوربین را بخوانید ولی یک عمر طول می کشد تا یاد بگیرید عالی عکاسی کنید.

پس بیایید همه ی این افسانه ها را بازنشسته کنیم و بهانه های پشتشان را ترک بگوییم. بیایید خودمان را از هر تفکری که ما نمی توانیم عکسی که می خواهیم را بگیریم آزاد کنیم. ما هر کاری که بخواهیم را می توانیم انجام دهیم. تنها مانع ما خود ماست. اگر آنرا زیاد بخواهید، و خودتان را به پیشرفت مجبور کنید، به آن خواهید رسید. در زمان خودتان، به سبک خودتان.

 

منبع: Lenzak

نگاهی به تاریخچه هنر عکاسی از مردگان

رشد و شکوفایی هنر عکاسی تا حدود زیادی به مرگ مدیون است، البته نه صرفا به خاطر ترسیم صحنه جرائم خشونت بار یا سوانحی که در عصر صنعت گریبان بشر را گرفت، بلکه به واسطه عکس های بی صدایی که تسکین دل دوستان و خویشاوندان مردگان بود. در ادامه این مطلب قصد داریم به مقوله ای تحت عنوان «عکاسی پس از مرگ» یا عکاسی از مردگان بپردازیم که از اواسط قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم میلادی رواج داشت و دستاورد آن را می شد روی شومینه بسیاری از خانه های آن دوران مشاهده کرد.

مورخان تخمین زده اند که در طول دهه ۱۸۴۰ میلادی و همزمان با شیوع وبا در بریتانیا و آمریکا، نرخ عکس برداری از مردگان نسبت به عکاسی از مراسم های ازدواج سه به یک بوده است. در آن زمان کارآموزان و عکاسان نوپا تازه یاد گرفته بودند تجهیزات سنگین و مواد شیمیایی محترقه مربوط به این کار را به منازل افراد متوفی حمل کنند و بعد از آنکه دست ها و پاهای بی جان آنها را در وضعیت طبیعی شان قرار می دادند و علائم بیماری را از روی صورت آنها می پوشاندند، تصویری نسبتا طبیعی را از بدن های بی جانشان ثبت می نمودند.


در نوردهی های دراز مدت چهره فرد متوفی شارپ تر از افراد زنده ای دیده می شد که در کنارش حضور داشتند

دوره ویکتوریا پر بود از مرگ و میر به دلایل و علل مختلف؛ انواع بیماری های واگیردار از دیفتری گرفته تا تیفوس و وبا سرتاسر قلمرو انگلستان را با خود درگیر کرده بود و ملکه این کشور نخستین فردی بود که پای مد را به مراسم های عزاداری مردمانش باز کرد.

البته به نظر می رسد که عکسبرداری از مردگان در آمریکا زودتر از انگلستان رواج یافته. در دهه ۱۸۴۰ و اوایل ۱۸۵۰ میلادی اولین و تنها عکسی که یک فرد می توانست داشته باشد همان عکس پس از مرگش بود که حدودا دو دلار (معادل با ۶۰ دلار امروز) برای بازماندگان آب می خورد. همانطور که تایید می کنید قیمت تقریبا بالا بوده و شهرهای آمریکا وسعت و امکانات امروز را نداشتند و به همین خاطر غالبا خانواده ها مجبور می شدند چند کیلومتری را برای رسیدن به اولین استودیوهای عکاسی طی کنند.


در این تصویر نوزادان دوقلویی را مشاهده می کنید که یکی از آنها مرده و در کنارش شاخه های گل قرار داده شده است.

به ترتیب از چپ به راست: تصویر دو دختر در کنار مادر مرده شان، مردی در کنار نوزاد مرده اش و مادری با چهره آراسته در کنار نوزاد مرده و رنگ پریده اش

البته این تجربه جنبه های خوب هم برای بازماندگان یک مرده داشت؛ مردمی که در تمام طول عمرشان حتی از نزدیک دوربین و تجهیزات عکاسی را ندیده بودند به واسطه غم عزیز خود این شانس برایشان فراهم می شد.

چند دهه بعد، نشریه ای به نام «عکاس فیلادلفیا» مصاحبه ای با برخی از این عکاسان انجام داد و به نقل از آنها اینطور نوشت:

والدین در حالی که کودک بی جان خود را در آغوش داشتند به عکاسخانه مراجعه می کردند و با چهره ای محزون اما مملو از هیجان در حالی که فرزندشان هنوز نامی نداشت می پرسیدند: می توانید از این عکس بگیرید؟

تکنیک مورد استفاده


یک نمونه دگرئوتیپ را مشاهده می کنید

تقریبا تمامی عکس های گرفته شده از مردگان با استفاده از شیوه ای به نام دگرئوتیپ تهیه می شدند که به مدت ۱۵ سال (از ابتدای رایج شدن این شیوه عکاسی) اصلی ترین راهکار عکاسان به شمار می رفت. در این شیوه عکس روی یک سطح مسی تهیه می شد که بسیار صیقلی بود و شکلی شبیه به آینه پیدا کرده بود.

همانطور که در ابتدا اشاره کردیم این شیوه را می توان نخستین فرایند موفق عکاسی دانست که نامش را از روی مخترعش یعنی Louis Jacques Mandé Daguerre گرفته.

هر دگرئوتیپ عکسی یکتاست که روی یک صفحه فلزی نقره کاری شده تهیه می شد و برخلاف عکس های کاغذی نه تنها انعطاف پذیر نبود بلکه بسیار شکننده بود و وزن بالایی هم داشت. از آنجایی که این صفحات فلزی به شدت آسیب پذیر بودند اغلب دگرئوتیپ ها در محفظه های خاصی از جنس آبنوس و چرم نگهداری می شدند.

علت عکاسی از مردگان


در این تصویر خانواده ای را می بینید که به همراه گربه خانه در اطراف جسد کودک مرده جمع شده اند و اینطور به نظر می آید که کودک خوابیده است

بسیاری از عکس های گرفته شده بین دهه ۱۸۴۰ تا ۵۰ میلادی اجسادی را به تصویر می کشیدند که گویی در خواب به سر می برند. در واقع هدف این بود که مرگ آسان و آرام در نظر بیننده جلو کند یا حتی اینطور به نظر بیاید که مرده قصد خستگی در کردن از کار و زحمت روزانه اش را داشته.

اما در عین حال نیز عکاسان تلاش می کردند که به نوعی بیننده را فریب دهند و این تصور را در ذهنشان به وجود بیاورند که فرد خواب است نه مرده.

از سال ۱۸۵۱ میلادی دگرئوتیپ جای خود را به روش دیگری موسوم به صفحه تر کولودیون داد که عکاسی را ارزان تر، سریع تر و تجدیدپذیر کرد. به همین خاطر علاقه به گرفتن عکس مردگان نیز رو به فزونی نهاد. در این متد پوشش دهی به مواد عکاسی و نوردهی به آنها باید طی فرایندی سریع اتفاق می افتاد که حداکثر ۱۵ دقیقه به طول می انجامید. این روش عموما به شیوه خیس انجام می شود اما به خاطر هزینه های نوردهی امکان انجام آن به شکل خشک هم فراهم است.

در این روش عکاس با یک دست خود و از طریق ظرفی کلودیون را روی یک صفحه تمیز شیشه ای می ریخت و به صورت مستمر با دست دیگرش سطح مذکور را کج می کرد تا محلول به صورت یکنواخت روی آن پخش شود.

بعد از اتمام این کار و البته در حالی که پوشش هنوز کاملا خشک نشده (ظرف تنها چند ثانیه)، صفحه درون محلولی از نیترات نقره قرار داده می شد که پس از ترکیب شدن با یدید پتاسیم موجود در کلودیون یدید نقره را می ساخت که به نور حساس بود. در ادامه صفحه درون یک نگهدارنده و بعد داخل دوربین قرار داده می شد تا ضمن حفظ رطوبت فرایند نوردهی روی آن انجام شود و در واقع به همین خاطر است که از کلمه مرطوب در نام این فرایند استفاده می شود. بعد از اکسپوژر صفحه درون محلول پریگوالیک و اسیتیک اسید فرو برده می شد و در مرحله نهایی سولفور آهن روی آن ریخته می شد تا پالایش نهایی تصویر صورت بگیرد.

متحرک سازی مردگان

در دهه ۱۸۶۰ میلادی تلاش هایی برای متحرک سازی عکس مردگان انجام گرفت. برای مثال عکاسان اجساد را روی صندلی قرار می دادند و با قرار دادن کتاب در دستان آنها یا حرکت دادن صندلی طوری وانمود می کردند که فرد زنده است.

در یکی از عجیب ترین نمونه ها که به سال ۱۸۵۹ میلادی باز می گردد، پسر جوانی که مرده بود را روی یک صندلی نشاندند و در حالی که چشمانش باز نگه داشته شده بود خرگوشی را روی پای آن نشاندند.


در برخی موارد بعد از تهیه عکس برای مرده چشم کشیده می شد تا تصویرش بیشتر شبیه به زندگان شود. البته گاهی اوقات (مانند تصویر سمت راست) مرگ بیشتر از هر زمان دیگری در تصویر آشکار بود.

در اواخر قرن نوزدهم میلادی تلاش ها برای زیباسازی مرگ از طریق دگرئوتیپ کم رنگ شد و با مجموعه ای از رویکردها (به خاطر تغییر نگرش اروپاییان و آمریکایی ها نسبت به دین) روبرو بودیم.

در برخی تصاویر مرگ در گذشتگان آرام به تصویر کشیده می شد که البته اینگونه تصاویر بیشتر به آمریکای لاتین، اروپای شرقی و طبقه کارگر مربوط می گردید. شاید تصور این بود که این گروه ها از جایگاه بهتری نزد پروردگار برخوردارند.

در مقابل اما سفیدپوستان طبقه متوسط شروع به گرفتن عکس خود در حین عزاداری برای از دست رفتگانشان کردند در حالی که هیچ مرده ای در آن تصاویر حضور نداشت. زنان غالبا افرادی بودند که به گرفتن این دست تصاویر آن هم در لباس سیاه علاقه نشان میدادند و معمولا یا مشغول پاک کردن چهره شان با دستمال های گلدوزی شده بودند یا اینکه پشت به دوربین عکس می گرفتند.

گاهی هم برای آنکه یاد متوفی زنده نگه داشته شود بازماندگان در کنار جسد می نشستند یا می ایستادند و عکس می گرفتند.

از اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی عکاسی پس از مرگ شکل دیگری به خود گرفت و دیگر در هیچکدام از تصاویر جسد به زنده بودن وانمود نمی کرد؛ در واقع این بار صرفا مرگ به تصویر کشیده می شد که نمادش تابوت و قبرستان و جمعیت بدرقه کننده جسد بودند. این عکس ها روی کارت پستال ها چاپ می شدند و برای دوستان و خویشاوندانی که امکان حضور در مراسم را نداشته اند ارسال می شدند. و به این ترتیب بود که عکاسی پس از مرگ از سنتی تقریبا مقدس به یک رسم و اجبار اجتماعی بدل شد. البته باید اشاره کنیم که مهر پستچی یا دیگر شرایط محیطی بعضا بخش هایی از این تصاویر را مخدوش می کرد اما دست آخر آنها که نتوانسته بودند در چنین مراسم هایی شرکت کنند می توانستند به لطف این عکس ها خود را در آنها تصور نمایند.


نمونه کارت پستال تهیه شده از مرگ یک نوزاد

خوشبختانه در اواسط دهه ۱۹۲۰ میلادی کداک با ابداع شیوه عکاسی فوری این رسم را دستخوش تغییری همیشگی کرد، هرچند که ترس از مرگ باز هم در زیر پوست این نوع عکاسی احساس می شد.

 

منبع: Digiato

۱۰ دلیل برای عکاسی با فرمت RAW

احتمالا بارها و بارها شنیده اید که باید در حالت RAW عکاسی کنید. اما می دانید این چرا مهم است؟ و واقعا چه چیزی برای عکس های شما فراهم می کند؟ بیایید با هم از این ماجرا سر در بیاوریم. اول از همه، RAW چیست؟ RAW یک فرمت ذخیره سازی فایل است که تمام اطلاعات به دست آمده از طریق سنسور دوربین در هنگام گرفتن عکس را ثبت می کند. هنگام عکاسی با فرمتی مثل JPEG اطلاعات عکس فشرده می شود و بخشی از دست می رود. به خاطر اینکه در RAW هیچ فشرده سازی رخ نمی دهد، شما قادر به تولید عکس های با کیفیت تری هستید علاوه بر اینکه تصحیح مشکلات عکس در صورت عکاسی JPEG احتمالا غیر ممکن خواهد بود. خوشبختانه خیلی از دوربین های امروزی می توانند با فرمت RAW عکس بگیرند حتی دوربین های ببین و بگیر! پس حتی اگر از یک دوربین کامپکت استفاده می کنید احتمالا قادر به استفاده از مزیت های فرمت RAW خواهید بود (کافی است راهنمای دوربین‌تان را چک کنید تا بفهمید!).

ثبت بیشترین سطح کیفیت

این یکی از بزرگترین مزیت هاست. وقتی با فرمت RAW عکاسی می کنید، شما “همه” اطلاعات سنسور را ذخیره می کنید. این امر بیشترین کیفیت فایل را ایجاد می کند. و وقتی این قابلیت همراه عکس های فوق العاده شما می شود، به بیشترین کیفیت دست میابید. به این نکته توجه کنید: همه ی دوربین ها به صورت فنی در حالت RAW عکاسی می کنند. بله، این واقعیت دارد. تفاوت اینجاست که وقتی با فرمت JPEG عکاسی می کنید، دوربین پردازش خودش را برای تبدیل RAW به JPEG انجام می دهد. به هر حال، دوربین شما نه تنها به باهوشی مغزتان نیست، بلکه به قدرتمندی کامپیوتر شما هم نیست. وقتی RAW عکس بگیرید، می توانید آن پردازش را خودتان انجام دهید. شما می توانید تصمیم بگیرید عکستان چگونه به نظر برسد و راهی برای نتیجه های بهتر پیدا کنید.

ضبط سطوح بالاتری از روشنایی

سطوح روشنایی تعداد مرحله های بین سیاه تا سفید در یک عکس هستند. اگر بیشتر باشند، تغییر تن رنگ ها ملایم تر می شود که ملایمتر بودن بهتر بودن عکس را نتیجه می دهد.

JPEG 256 سطح روشنایی را ثبت می کند در حالی که RAW بین ۴۰۹۶ تا ۱۶۳۸۴ سطح روشنایی را درون خود ثبت می کند. این امر با مفهوم «بیت» توجیح می شود. JPEG به صورت ۸ بیتی ذخیره می شود ولی RAW به صورت ۱۲ یا ۱۴ بیت ذخیره می گردد. اینجا کاربرد بیت معنا پیدا می کند! تاثیر این ویژگی بر روی عکس شما بسیار زیاد است. آن سطوح اضافی نور شما را قادر به تنظیمات بیشتر (میزان روشنایی، سیاهی، کنتراست و …) بر روی عکستان بدون کاهش محسوس کیفیت می کند.

همچنین جلوگیری از پوستری شدن (Posterization) عکس در این حالت راحت تر است. پوستری شدن حالتی است که معمولا در آسمان شفاف مشاهده می کنید و در پرینت عکس هایتان واقعا بد به نظر می رسد!

سادگی در تصحیح نوردهی بیش از حد و نوردهی ناکافی

بدیهی است که شما هنگام عکاسی سعی در ثبت بهترین نوردهی می کنید. اما برخی مواقع همه چیز سریع اتفاق می افتند (مثلا هنگام عکاسی از مراسم عروسی!) پس شما می مانید و عکس هایی که بیش از حد (overexposed) یا به میزان ناکافی (underexposed) نوردهی شده اند. با قابلیت RAW شما اطلاعات اضافی در فایل عکس خواهید داشت، پس تصحیح عکس بدون افت کیفیت زیاد خیلی آسان تر خواهد بود. همچنین می توانید مقدار بیشتری از روشنایی ها و سایه ها را بازیابی کنید. این خیلی خوب است.

سادگی در تنظیم تعادل رنگ سفید – white balance

هنگام عکاسی در حالت JPEG تنظیمات تعادل رنگ سفید به عکس اعمال می شوند. شما بعد از آن به سادگی قادر به تنظیم مجدد نیستید. با عکاسی در فرمت RAW نیز تعادل رنگ سفید ثبت می شود ولی به خاطر وجود مقدار زیادی داده درون فایل عکس شما به راحتی می توانید آنرا دوباره تنظیم کنید. یک رنگ آمیزی و WB عالی برای خلق یک عکس فوق العاده ضروری است و عکاسی RAW شما را قادر می سازد که تنظیمات را راحت تر و سریع تر انجام دهید و علاوه بر آن نتیجه بهتری بگیرید.

گرفتن جزئیات بهتر

وقتی RAW عکاسی می کنید به قابلیت هایی چون شارپ سازی (sharpening) و کاهش نویز (noise reduction) در نرم افزار هایی مثل Lightroom دسترسی خواهید داشت که این قابلیت ها بسیار قوی تر از آنچه در دوربینتان وجود دارد عمل خواهند کرد. به علاوه، این قابلیت ها همیشه در حال بهتر شدن هستند، پس در آینده می توانید دوباره به سراغ عکس های RAW خود رفته و از آن مزیت ها استفاده کنید.

بهره بری از ویرایش غیر مخرب

وقتی به یک عکس RAW تنظیماتی اعمال می کنید، در واقع فایل اصلی را هیچ تغییری نمی دهید. کاری که می کنید این است که دستورالعمل هایی برای چگونگی ذخیره عکس به صورت JPEG یا TIFF می سازید. شگفتی آن در این است که شما هرگز نگران خراب شدن یک عکس، به طور اتفاقی ذخیره شدن تغییرات بر روی عکس، یا قادر نبودن به بازگشت و تغییر دوباره آن نخواهید بود. شما همیشه می توانید از اول همه تنظیمات را اعمال کنید.

هر بار که JPEG ها را باز کرده، تغییرشان می دهید و دوباره ذخیره می کنید، افت کیفیت پیدا می کنند. بله حقیقت دارد. به همین خاطر JPEG به عنوان فرمت دارای اتلاف (lossy) شناخته می شود. پس اگر می خواهید کیفیت اصلی کار را از دست ندهید، هر بار که فایل JPEG را ویرایش می کنید، عکس را تکثیر کنید و روی نسخه جدید تغییرات خود را اعمال کنید تا نسخه با کیفیت بهتر از دست نرود.

پرینت بهتر

به خاطر درجه بندی بهتر تن ها و رنگ ها شما می توانید پرینت های بهتری از یک عکس RAW بگیرید. با اینکه هر روز تعداد بیشتری از مردم، به صورت دیجیتال عکاسی می کنند ولی پرینت با کیفیت هنوز هم مهم است. با استفاده از فرمت RAW حالت نواری تن های رنگ که در پرینت ایجاد می شود را کمتر خواهید داشت.

انتخاب فضای رنگ در خروجی

فضای رنگ خود یک بحث پیچیده است، اما در اینجا اشاره ای سریع به آن می کنیم. با عکاسی RAW شما می توانید هر فضای رنگی را هنگام خروجی گرفتن انتخاب کنید، پس شما بسته به موقعیت می توانید آنرا تنظیم کنید!

آیا عکس بر روی وب قرار می گیرد؟ پس در فضای رنگ sRGB خروجی بگیرید تا مطمئن شوید بهترین سازگاری را با همه مرورگر ها خواهد داشت.

آیا فایل به یک مشتری تحویل می گردد؟ آن را در فضای رنگ معمول Adobe RGB 1998 ذخیره کنید.

آیا وسیع ترین فضای رنگ را می خواهید؟ از ProPhoto RGB استفاده کنید. اصولا فضاهای رنگ متفاتی وجود دارند که برای شرایط متفاوت مناسب اند و وقتی شما با فرمت RAW عکاسی می کنید، یک عکس واحد دارید که به هر یک از این فضاهای رنگ می تواند خروجی شود. عالی است.

بهتر کار کردن با دسته های بزرگ عکس

کار با دسته های بزرگ عکس وقتی با نرم افزارهایی مثل Lightroom یا Apreture کار می کنید آسان تر است. آنها برای پردازش گروهی فایل های RAW طراحی شده اند. فوتوشاپ از این دسته مستثنی است چون برای ویرایش تک عکس طراحی شده است. به منظور استفاده از تمام قابلیت های نرم افزار های Lightroom یا Aperture باید RAW عکاسی کنید.

این یک انتخاب حرفه ای است

عکاسان حرفه ای باید برای مشتری هایشان بیشترین کیفیت ممکن را فراهم کنند. مشکلاتی از جمله نواری شدن عکس و روشنایی های برجسته در هنگام ارائه پرینت به مشتری مسائل بزرگی هستند. به دست آوردن تناسب رنگ مناسب و انتخاب فضای رنگ نیز برای هر موقعیتی بسیار حیاتی است. با عکاسی RAW شما کنترل را به دست می گیرید و قادر به مدیریت این مشکلات به منظور ایجاد بهترین نتیجه ممکن خواهید شد. امروزه برخی دوربین های کامپکت نیز قادر به عکاسی RAW هستند، پس تازه کارها هم می توانند از مزیت های این انتخاب حرفه ای بهره ببرند تا فایل ها و پرینت های بهتری داشته باشند. معامله خوبی است.

مشکلات و راه حل ها

برای هر قابلیتی نقاط مثبت و منفی وجود دارد پس RAW نیز تعدادی ویژگی بد خواهد داشت. ما در باره آنها و همچنین تعدادی راه حل برای آنها صحبت خواهیم کرد.

نیاز به ویرایش

استدلال رایج بر علیه عکاسی RAW این است که چون این فایل ها نیاز به ویرایش دارند، در مجموع عکاسی آنها بیشتر از JPEG زمان خواهد گرفت. اگر شما نخواهید هیچ گونه ویرایشی بر روی عکس های JPEG خود اعمال کنید شاید این حرف درست باشد. اما، اکثر عکاسان حداقل سطوح پایینی از ویرایش را به عکس خود اعمال می کنند، پس این استدلال سست و بی پایه خواهد بود.

وقتی به این نکته این حقیقت را هم اضافه کنید که تنظیماتی چون WB و ویرایش هایلایت ها، در فایل های RAW بسیار سریع تر است، به نظر می رسد عکاسی RAW سریع تر از عکاسی JPEG باشد!! پس با عکاسی RAW شما به راحتی می توانید به JPEG خروجی بگیرید، همچنان که می توانید به دیگر فضاهای رنگ خروجی بگیرید. اگر واقعا بخواهید می توانید دوربین خود را تنظیم کنید که به طور همزمان RAW و JPEG عکاسی کند! RAW قابلیت های بیشتری در اختیار شما قرار می دهد و روندی به سریعی JPEG، اگر سریع تر نباشد، در اختیار شما قرار می دهد.

اشغال فضای بیشتر

از آنجایی که RAW اطلاعات فشرده نشده را شامل می شود، ۲ تا ۳ برابر بزرگتر از JPEG خواهد بود. این قطعا نگرانی بزرگ عکاسان به خصوص کسانی که زیاد عکس می گیرند است. اما در طول چند سال گذشته قیمت هارد ها واقعا کاهش پیدا کرده و آنها به طور فزاینده ای مقرون به صرفه هستند.

بیاید یک هارد ۱TB را بررسی کنیم. هارد ۱ ترابایت حدود ۵۵ دلار قیمت دارد اگر یک فایل JPEG بزرگ حدود ۸MB باشد، شما می توانید ۱۲۵۰۰۰ عکس درون آن با هزینه ۰٫۰۰۰۴۴ دلار برای هر عکس جا دهید. اگر یک فایل RAW حدود ۳۰MB باشد، شما می توانید ۳۳۳۳۳ عکس با هزینه ۰٫۰۰۱۶۵ دلار برای هر عکس درون آن جا دهید. اگر چه شما تعداد کمتری عکس RAW می توانید ذخیره کنید ولی هزینه ذخیره هر عکس برای دو حالت به اندازه کافی کم هست که مشکلی به وجود نیاورد! این می تواند یک ایده ای خوب باشد که همه ی عکس هایتان را در یک هارد قرار ندهید. همه ی تخم مرغ های عکاسیتان را درون یک سبد نگذارید!! برای مموری کارد ها هم داستان همین گونه است. آنها هم قیمتشان در حال پایین آمدن است. در کل، بله، فایل های RAW بزرگترند و فضای بیشتری می گیرند. اما این به خاطر کیفیت بالاتر آنهاست. با هزینه ۰٫۰۰۱۲۱ دلار بیشتر برای هر عکس، عکس های با کیفیت تری داشته باشید.

 

بیشتر بخوانید:

مزایا و معایب عکاسی با فرمت RAW

 

کند کردن دوبین

عکس های RAW بزرگتر از JPEG هستند، پس بافر دوربینتان را سریعتر پر می کنند. دوربینتان هنوز همان تعداد فریم در ثانیه را می تواند عکاسی کند، چه عکس هایتان RAW و چه JPEG باشند. اما شاید مجبور شوید وقتی بافر دوربین پر شد صبر کنید تا عکس ها درون حافظه ذخیره شوند. اگر از چیزی سریعی عکاسی می کنید که برای شما حیاتی است، و می خواهید RAW عکاسی کنید، می توانید از مموری کارت های سریع تر استفاده کنید یا یک دوربین گرانتر با بافر بزرگتر بخرید.

فرمت اختصاصی

فایل های RAW اغلب در یک فرمت اختصاص ضبط می شوند که به این معناست که سازنده دوربین به طور رسمی چگونگی تبدیل این فایل ها را افشا نکرده است. شرکت هایی مثل Adobe نیز به این اجازه احتیاج دارند تا بتوانند فایل های RAW را رمزگشایی کنند. (برای دوربین های کنون این فرمت اختصاصی .CR2 و برای نیکون .NEF است).

مشکل اینجا این است که شما نمی توانید مطمئن باشید که ۵، ۱۰، یا ۲۰ سال بعد قادر خواهید بود تا به آسانی فایل های RAW خود را بدون اینکه نرم افزار اختصاصی آن شرکت را داشته باشید باز کنید. یک فرمت RAW متن باز ساخته شده تا با این مشکل مبارزه کند. این فرمت توسط Adobe ایجاد شده که به DNG یا Digital disastrous نگاتیو دیجیتالی شناخته می شود. با استفاده از نرم افزاری مثل Lightroom می توانید فایل های RAW اختصاصی خود را به فرمت بازمتن DNG تبدیل کنید. این یک مرحله اضافی است ولی شما را مطمئن می کند که در آینده به عکس های خود دسترسی دارید!

جمع بندی

امیدواریم این نگاه اجمالی به RAW و مزیت های آن قضیه را کمی شفاف تر کرده باشد! ادعاهایی مبنی بر اینکه عکاسی RAW زمان زیادی می گیرد، یا خیلی کار می برد، دیگر منطقی نیستند. این روزها، پردازش فایل های RAW بسیار سریع و راحت است، و شما قادرید تا بهترین کیفیت را از عکس هایی که زمان، انرژی و عشق بیشتری بر رویشان می گذارید بگیرید.

 

منبع: Lenzak

ترفندهای عکاسی در برف؛ دانستنی‎‌های لازم برای عکاسان

در این روزها، از عکس های مینیمالیستی گرفته تا پرتره و عکس هنری، هر عکاسی می تواند خلاقیت و نگاه خود را در قاب تصویر به ثبت برساند.

اما اگر در عکاسی کردن چندان حرفه ای نیستید و نمی دانید چگونه از دوربین SLR خود در روزهای برفی بهترین استفاده را برده و از آن محافظت کنید و همچنین، اگر نمی دانید توجه به چه نکاتی برای عکاسی در برف مهم هستند، از شما دعوت می کنیم این مطلب را تا انتها بخوانید.

 

۱- فوکوس روی کنتراست

در روزهای برفی که همه جا سفیدپوش شده است، فوکوس خودکار نمی تواند به درستی وظیفه خود را به انجام برساند و در قفل شدن روی سوژه درست، با مشکل مواجه می شود. برای رفع این مشکل، روی یک نقطه تاریک فوکوس کنید (مثل تنه درخت). فوکوس خودکار دوربین برای فوکوس کردن به کنتراست نیاز دارد.

سپس کلید شاتر را نصفه فشار دهید. در این حالت، فوکوس روی تاریکی قفل می شود. بعد از آن می توانید از مناطق روشن و خیلی سفید، عکس های واضح و بدون نور شدید (اُوِراکسپوزد) بگیرید.

۲- تنظیمات دوربین

در اولین قدم، دوربین را روی ذخیره عکس RAW تنظیم کنید تا بعد از عکاسی، دستتان برای ویرایش تصویر باز باشد. فایل‌های JEPG تقریبا فشرده هستند و از این رو، شما اختیارات لازم برای اعمال ویرایش های گوناگون را نخواهید داشت. اما فایل RAW یک فایل خام با کیفیت بسیار بالاست و همه جزئیات را بدون کم و کاست ثبت کرده و در اختیار عکاس قرار می دهد.

دوربین را روی «ارزیابی سنجش نور» (Evaluative metering) – در دوربین‌های نیکون ماتریکس گفته می شود – قرار دهید. در روزهای آفتابی شما به سنجش نور نقطه‌ای یا چندقسمتی نیاز دارید. اما در روزهای برفی و زمستانی، بهتر است آن را روی سیستم ارزیابی کننده بگذارید تا بهترین انتخاب را برای ثبت عکس داشته باشد.

جبران نوردهی: دوربین ممکن است برف را به رنگ توسی ثبت کند، به همین خاطر بسیار مهم است که Exposure  را روی +۱ یا +۲ بگذارید. این کار باعث می شود تا سفیدی برف به قوت خود باقی بماند. البته در مرحله ویرایش عکس هم می توانید کمبود نور را جبران کنید.

۳- با «تقدم دیافراگم» عکاسی کنید

مود Aperture Priority که در دوربین‌های کانن با حروف اختصاری AV  و در دوربین های نیکون با حرف A  مشخص می شود، به فرد اجازه می دهد تا با سرعت بسیار زیاد عمق میدان را تغییر دهد.

وقتی شما دوربین را روی این حالت قرار می دهید، دوربین خودش به صورت خودکار ایزو (اگر روی حالت اتوماتیک باشد) و سرعت شاتر مناسب را انتخاب کرده و تنها کاری که شما باید انجام دهید، انتخاب دیافراگم مناسب است.

این مود در روزهای سرد زمستانی گزینه بسیار خوبی است و شما می توانید خلاقیت زیادی به خرج دهید.

۴- از برف تمیز  و تازه عکاسی کنید

در روزهای برفی سعی کنید زودتر از بقیه از خواب بیدار شده و عکاسی کنید. قبل از اینکه کسی روی برف راه برود. البته، اگر قصد عکاسی از ردپا در برف را دارید، توصیه می کنیم مکان هایی را برگزینید که سفیدی و طراوت برف هنوز حفظ شده است.

۵- باتری دوربین را گرم نگه دارید

باید بدانید که در هوای سرد باتری دوام چندانی ندارد و زود خالی می شود. بنابراین، برای عکاسی در بیرون از خانه در زمستان، حتما دو عدد باتری را کاملا شارژ کرده و همراه خود داشته باشید. وقتی یکی از آنها در حال تمام شدن بود، باتری جدید که در جای گرم نگهداری کرده اید را جایگزین کنید. باتری نیمه خالی را در جیب خود بگذارید تا گرم بماند. شاید پس از گرم شدن دوباره قابل استفاده باشد. همچنین استفاده از باتری گریپ نیز می‌توانید انتخاب مناسبی برای عکاسی در برف باشد.

۶- دوربین را در کیف بگذارید

وقتی در سرما دوربین را بیرون می برید، ممکن است چگالی هوا روی آن تاثیر منفی بگذارد. برای پیشگیری از مشکلات احتمالی، توصیه می کنیم حتما دوربین را درون یک کیسه‌ای پلاستیکی زیپ‌دار قرار دهید. بعد از عکاسی و برگشت به خانه هم، حتما دوربین را در محلی بگذارید که به طور آهسته بدنه‌اش گرم شود. وقتی دوربین به دمای اتاق رسید، می توانید کیسه را باز کرده و آن را بیرون بیاورید.

برای پیشگیری از هرگونه آسیبی، دوربین را در خانه یا ماشین در کیسه بگذارید و سپس در کیف دوربین قرار دهید. تا پس از خارج کردن آن از کیف در دمای پایین، بدنه دستگاه دچار شوک نشود.

۷- از سرمای هوا نهراسید

چشم‌اندازهای برفی بسیار زیبا و دوست داشتنی هستند. در روزهای ابری، وقتی همه جا سفیدپوش شده است، می توانید با تجهیزات بیرون رفته و عکس های زیبایی خلق کنید. اجازه ندهید بارش برف یا باران شما را از ادامه کار بازدارند. برای رفع این مشکل کافیست چتر همراه خود داشته باشید.

۸- سرعت عمل داشته باشید

برف بسیار سریع تغییر حالت می دهد. همان طور که سریع باریده و روی زمین می نشیند، از سطح زمین هم آب شده و از بین می رود. بنابراین اگر تصمیم به عکاسی از برف را دارید، حتما تا هنوز زیبایی اش را حفظ کرده این کار را بکنید.

۹- صبور باشید

برای خلق چشم‌اندازهای زیبا خوب است برای بهره بردن از بهترین نور یا هوا صبر به خرج دهید. شاید لازم باشد منتظر بیرون آمدن آفتاب از پشت ابر باشید. اگرچه در هوای سرد انتظار کشیدن سخت است، اما برای خلق یک تصویر ماندگار، ارزشش را خواهد داشت.

۱۰- هیچ کدام از عکس ها را پاک نکنید

وقتی بیرون هستید و در سرما عکس می گیرید، هرگز هیچ کدام از آنها را پاک نکنید. زیرا ممکن است وقتی در خانه در یک جای گرم نشسته اید و تصاویر را می بینید، متوجه شوید عکسی که قصد پاک کردنش را داشته اید، کاملا واضح است و با کمی ویرایش می تواند عکس خوبی بشود.

۱۱- پرسپکتیوهای مختلف را امتحان کنید

از چندین زاویه و دورنمای مختلف عکس بگیرید. اما مراقب بارش برف باشید تا روی لنز ننشیند یا دانه های برف در هوا موجب خراب شدن پرسپکتیوی که قصد ثبت آن را دارید، نشود.

۱۲- سرعت شاتر را تغییر دهید

با قرار دادن دوربین روی تقدم شاتر، می توانید از دانه های برف در هوا عکاسی کنید. با سرعت پایین شاتر هم می توانید بارش برف را به آبشار سفیدی از آسمان تشبیه کنید.

با سرعت های مختلف شاتر، عکس بگیرید تا یک گزینه جالب و خلاقانه بدست بیاید.

۱۳- بوکه ثبت کنید

در روزهای زمستانی که برف روی زمین نشسته و آفتاب در آسمان می درخشد، بوکه های زیبا خلق کنید. با وجود یخ و نور این کار چندان دشوار نخواهد بود.

برای ایجاد بوکه در تصویر، بدنبال سوژه ای باشید که در پس‌زمینه روشن و درخشان است. این سوژه می تواند درخشش نور از یخ یا آب شدن برف باشد.

در این حالت، دیافراگم را در بازترین حالت خود قرار دهید (f/3 یا f/5). مطمئن شوید بین سوژه و فاکتور درخشان در پس‌زمینه فاصله وجود داشته باشد. در این وضعیت، به خاطر باز بودن دیافراگم، عمق میدان دید کم خواهد شد، سوژه واضح و پس‌زمینه تار می‌شود. به این ترتیب، بوکه‌های نوری جذابی شکل خواهند گرفت.

 

منیع: Rooziato

معرفی اپلیکیشن Hypocam؛ تجربه ای دوست داشتنی از عکاسی سیاه و سفید

دریاچه بزرگی را تصور کنید که توسط کوهستانی بلند و دشتی پر از گل های وحشی احاطه شده. منظره آنقدر رنگارنگ و زیباست که برای عکاسی به هیچ گونه افکت و دستکاری احتیاجی ندارد. حالا بیایید و عنصر «رنگ» را از این تصویر بگیرید، چه اتفاقی می افتد؟

خلق عکس‌های سیاه‌وسفید قدیمی با استفاده از نرم‌افزار لایت روم

مسلما رنگ معنایش را از دست می دهد و در عوض المان هایی مثل «بافت»، «نور» و «طرح» و «کنتراست» اهمیت می یابند. این دقیقا همان هدفی است که در عکاسی مونوکروم دنبال می شود؛ سبکی که در آن عکاس می کوشد با حذف رنگ، بیشتر روی «مفهوم» متمرکز شده تا فضاهای دراماتیک و رمزآلود را به شکل سیاه و سفید به تصویر بکشد.

عکاسی مونوکروم آنقدر سوژه جذابی هست که تا کنون چندین اپلیکیشن اختصاصی برای آن طراحی شده اند. Hypocam که امروز آن را معرفی می کنیم جدیدترین آن هاست که به تازگی به پلتفرم های iOS و اندروید پا گذاشته است.

دنیای Hypocam، دنیایی سیاه و سفید و خاکستری است. تمام عکس هایی که می گیرید فاقد رنگ هستند و فیلترها هم طیف رنگی ما بین سیاه و سفید را شامل می شوند.

این موضوع خودش چالشی برای عکاسی است، چرا که در این سبک به جای تونالیته رنگی بیشتر باید حواستان به وضوح بافت ها، شدت سایه ها و صد البته تعیین کادری با بهترین نورگیری ممکن باشد.

خوشبختانه Hypocam پیش از عکاسی به شما اجازه می دهد که از فیلترهای زنده استفاده کرده و تنظیماتی مثل روشنایی و کنتراست و … را به طور دستی انجام دهید. یک قابلیت بسیار جالب اپلیکیشن هم تنظیم دستی میزان اثر رنگ ها روی عکس سیاه و سفید شماست.

معرفی یک اپلیکیشن رایگان قدرتمند برای ادیت ویدیو در IOS

مثلا اگر در حال عکاسی از یک دریا هستید، می توانید میزان اثر رنگ آبی بر تصویر سیاه و سفید را بالا و پایین برده تا سیاه شدن نتواند بر کیفیت بافت موج های دریا اثر منفی بگذارد. پس از گرفتن هر عکس هم می توانید از افتر افکت های Hypocam برای ارتقای کیفیت تصویر بهره ببرید.

این افتر افکت ها می توانند انواع فیلتر سیاه و سفید، تنظیم شفافیت و میزان دانه بندی ذرات باشند که تنظیم درست آن ها نقش بسیار مهمی در ایجاد یک خروجی با کیفیت و حرفه ای خواهد داشت.

برای آنکه از کارهای عکاسان حرفه ای الگو بگیرید، Hypocam دارای یک شبکه اجتماعی کوچک هم هست که هنرمندان آثار خود را در آن به اشتراک می گذارند. تصاویر این بخش را که ببینید متوجه خواهید شد که عکاسی مونوکروم سبکی بسیار حرفه ای است که هم مهارت بالا و هم نگرش هنری خوبی را می طلبد.

Hypocam، این اپلیکیشن عکاسی دوست داشتنی را می توانید به رایگان از گوگل پلی و اپ استور دانلود کنید.

 

دانلود از گوگل پلی

دانلود از اپ‌استور

دانلود ار کافه بازار

 

منبع: Digiato

دوربین دوگانه موبایل چیست و چه تفاوتی ایجاد می کند؟

بخش زیادی از محبوبیت یک گوشی تلفن همراه به دوربین آن برمی‌گردد. این سال‌ها تغییرات زیادی روی دوربین انواع گوشی‌ها اعمال شده است که دوربین دوگانه جدیدترین آن است که به سرعت جایش را در دل کاربران باز کرد؛ دوربینی که دنیای کاربران را متحول و امکان ثبت لحظات را با زیبایی هر چه بیشتر برایشان فراهم کرده است. با هم ببینیم دوربین‌های دوگانه چه امکاناتی فراهم می‌کنند و کدام گوشی‌ها بهترین استفاده را از دوربین دوگانه کرده‌اند.

  • مات کردن تصاویر پس زمینه

یکی از کاربردی‌ترین امکانات دوربین‌های دوگانه که باعث ثبت هزاران عکس هنری توسط کاربران شده است، امکان بوکه کردن عکس یا به عبارت دیگر مات کردن تصاویر پس زمینه یا بک گراند است. این امکان ثبت عکس‌های هنری را آسان کرده و طرفداران زیادی برای خودش دارد.

 

  • عکس‌های پرسپکتیو

بیشتر ما تجربه کشیدن نقاشی‌های پرسپکتیو را در دوران مدرسه داریم؛ نقاشی‌هایی که قرار بود عمق در آن‌ها مشخص شود و با دیدنشان احساس کنیم می‌توانیم فاصله را درک کنیم. یکی از امکانات خوبی که گوشی‌های تلفن همراه با دوربین دوگانه به کاربرانشان می‌دهند، ایجاد حس عمق و فاصله به صورت هم‌زمان است که در نهایت منجر به تولید عکسی شبیه به عکس‌های پرسپکتیوی می‌شود. در بعضی دوربین‌ها این قابلیت تا حدی است که عکس نهایی شبیه به یک عکس سه بعدی می‌شود.

  • زوم کردن با خیال راحت

تا قبل از ابداع دوربین‌های دوگانه برای انواع گوشی‌ها، زوم کردن بر روی تصاویر ممکن بود؛ اما در اغلب موارد، زوم کردن با میزان کیفیت عکس رابطه معکوس داشت. به این معنی که هر چه بیشتر زوم می‌کردید، کیفیت تصویر کمتر می‌شد. این مشکل بعد از ورود دوربین‌های دوگانه به دنیای تکنولوژی گوشی‌ها برطرف شد. طوری که زوم زیاد مانع کیفیت بالای تصویر عکاسی شده، نخواهد شد.

 

  • جزئیات بیشتر در عکاسی جدید

وجود دوربین‌های دوگانه که همان طور که از اسمشان پیداست، دو دوربین دارند، امکان ثبت جزئیات بیشتری به کاربران می‌دهد. معمولا حسگر دوم گوشی‌هایی که دوربین دوگانه دارند، مونوکرومیک است و تنها دو رنگ سیاه و سفید را تشخیص می‌دهد؛ اما در عوض جزئیاتی را به ثبت می‌رساند که بسیار بیشتر از گذشته هستند. همین قضیه هم به شارپ‌تر شدن عکس‌ها و زیباتر شدنشان کمک می‌کند.

  • کمک به واقعیت افزوده

از آنجایی‌که دوربین دوگانه قابلیت ثبت عمق و فاصله را دارد، در واقعیت افزوده خودش را به خوبی نشان می‌دهد. بعضی از انواع این دوربین‌ها وضعیت کاربر در هر فضایی را تشخیص می‌دهند. گفته می‌شود این امکان توسط تابش اشعه مادون قرمز و محاسبات مربوط به عمق میدان به دست آمده از این تابش فراهم می‌شود.

  • عکاسی اولتراواید

یکی دیگر از امکانات دوربین‌های دوگانه امکان عکاسی با زاویه باز یا به اصطلاح اولتراواید Ultra Wide  است. با استفاده از این امکان می‌توان عکس‌های سلفی بسیار خوبی گرفت که پس زمینه وسیعی را نشان می‌دهد.

آینده از آن دوگانه‎هاست؟

قطعا ورود دوربین‌های دوگانه به عرصه تکنولوژی تلفن همراه، تحول بزرگی محسوب می‌شود و تجربه‌های کاربران زیادی را به مراتب بهتر و هیجان‌انگیزتر می‌کند. با وجود این، دوربین‌های دوگانه حتما آخرین پیشرفتی نیستند که دوربین‌های تلفن همراه خواهند داشت. برای نمونه خبرهای ضد و نقیضی وجود دارد که آیفون قرار است نسل بعدی دوربین‌هایش را سه گانه کند، یعنی به جای دو دوربین، سه دوربین به کار ببرد. اینکه این خبر تا چه حد واقعیت داشته باشد، هنوز کاملا مشخص نیست؛ اما واقعیتی که مشخص است امکانی است که دوربین سه گانه می‌تواند به کاربرانش هدیه کند و آن عکاسی خیلی بهتر در نور کم است. تا زمانی که این نسل از گوشی‌های آیفون وارد بازار شوند، با خیال راحت از دوربین‌های دوگانه استفاده کنید و از عکس‌های جذابی که به ثبت می‌رسانید، لذت ببرید.

 

منبع: Rooziato

دوربین بدون آینه Yongnuo با سیستم‌عامل اندروید!

دوربین های بدون آینه متعددی با قابلیت های فنی جدید در ماه های اخیر معرفی شده اند. زایس با معرفی دوربین ZX1 نسخه ای از نرم افزار ادوبی لایت روم را به دوربین خود آورد و برخی دیگر تنها به تغییر ظاهر کلید ها یا استفاده از نمایشگرهای بزرگتر اکتفا کردند. اما Yongnuo YN450 راهکار خلاقانه دیگری را در پیش گرفته است. این دوربین ساخت کمپانی چینی یانگنو است که بیشتر برای ساخت لنزهای مختلف شناخته‌ می‌شود.

این دوربین بدون آینه با لنزهای مانت EF کانن سازگار است و به اندروید نوقا مجهز شده است. در پشت آن یک نمایشگر 5 اینچی لمسی هم به چشم می خورد. شاید بتوان گفت محصول جدید Yongnuo حاصل ترکیب دوربین ها با گوشی های اندرویدی است.

اما در بحث مشخصات فنی، YN450 حسگری 16 مگاپیکسلی با اندازه چهار سوم و قابلیت ثبت تصاویر RAW را دارد. می توانید ویدیوهایی با کیفیت 4K و با نرخ 30 فریم در ثانیه را هم ثبت کنید.

بنا بر گفته های سازنده دوربین جدید امکان اتصال به شبکه های وای فای را دارد و با شبکه های مخابراتی اپراتور نتکام نیز سازگار است. قلب تپنده، پردازنده ای 8 هسته ای از کوالکام اعلام شده و دوربین YN450 رمی 3 گیگابایتی به همراه حافظه داخلی 32 گیگابایتی دارد. علاوه بر این امکان افزایش حافظه تا 32 گیگابایت دیگر هم فراهم شده است.

باتری 4000 میلی آمپر ساعتی است و قابلیت جالب دیگر اینکه یک دوربین سلفی در بخش پشتی (در سمت نمایشگر) در نظر گرفته شده است. همچنین دوربین اندرویدی از درگاه هدفون بهره می برد و این در حالی است که این درگاه در بسیاری از گوشی های امروزی جایی ندارد.

پیش از این سامسونگ هم دوربین گلکسی کمرا را معرفی کرده بود که از سیستم عامل اندروید بهره می برد. سازنده مشخص نکرده که آیا امکان نصب اپلیکیشن ها از گوگل پلی روی دوربین اندرویدی Yongnuo YN450 فراهم است یا خیر. هنوز زمان عرضه و قیمت این محصول مشخص نشده است.

 

منبع: Digiato

اپل بعضی از خطوط تولید آیفون XR را تعطیل کرده است

بر اساس اطلاعاتی که اخیرا به بیرون درز کرده، بعضی از خط‌های تولید آیفون XR تعطیل شده‌اند؛ به این معنا که ظاهرا استقبال از آیفون‌های ارزان قیمت اپل آن‌طور که این کمپانی انتظار داشته خوب نبوده است.

یکی از منابع‌ معتبر در رابطه با وضعیت پیش آمده می‌گوید کمپانی Foxconn به عنوان یکی از تولید کنندگان آیفون در حالی که پیش از این از ۶۰ درصد خط تولید خود را به آیفون XR اختصاص داده بود، این میزان را به ۴۵ درصد کاهش داده زیرا با توجه به تولید و تقاضا، در حال نیازی برای این حجم از تولید XR وجود ندارد.

با توجه به گزارش منتشر شده از سمت ایندکس به عنوان یکی از شخاص‌های اصلی بازار سهام توکیو، یکی از کمپانی‌های تولید کننده آیفون XR هیچ سفارشی برای فصل تعطیلات نگرفته است. این گزارش با آخرین اظهارات پیشگو معروف محصولات اپل یعنی مینگ چی کو هم مقایر است. کو پیش از این گفته بود که تعداد پیش‌ سفارش‌های آیفون XR در سه روز اول بییشتر از آیفون 8 و 8 پلاس طی مدت زمان مشابه در سال گذشته بوده.

البته بر اساس گزارش مالی جدیدی که از سمت اپل منتشر شده،‌ این کاهش فروش تاثیر چندانی در درآمد کلی نداشته و این کمپانی توانسته طی سه ماهه آخر سال، بیشتر از ۱۴ میلیارد دلار درآمد کسب کند که نسبت به رقم ۱۰.۷ میلیارد در مدت زمان مشابه سال گذشته، پیشرفت چشمگیری محسوب می شود.

در ضمن از سال آینده و در گزارش مالی سه ماهه اول 2019، اپل دیگر آمار فروش محصولات خود از جمله آیفون و آیپد را منتشر نخواهد کرد زیرا به گفته لوکا میستری، مدیر مالی ارشد این کمپانی، آمار فروش زیاد برای نمایش موفقیت های شرکت مناسب نیستند و اپل بیشتر بر ارتقای کیفی محصولات، رضایت مشتریان خود متمرکز خواهد بود.

 

منبع: Digiato